چهارشنبه ،۷ تیر ۱۳۹۶
یکشنبه / ۱۴ آذر ۱۳۹۵ / ۱۱:۴۲
سرویس : اجتماعی
کد خبر : ۱۴۸۶۲۲
گزارشگر : ۳

70 درصد مردم اینجا با فقر زندگی می کنند

(یکشنبه ۱۴ آذر ۱۳۹۵) ۱۱:۴۲

گزارش خبرنگار اعزامی قدس به قلعه گنج کرمان برش شام گوجه خوردیم ، ناهار هم نون خشک داریم . اینجا دختران بسختی می توانند، ازدواج کنند، چون پولی برای تهیه جهیزیه ندارند حتی اگر بچه ام مریض شود آفتاب خودش می آید مسؤولان فکر می کنند همه جا گل و بلبل است میهن

عصر سه شنبه ، دوم آذر ماه در حالی که برف و سرما مسؤولان تهران و چند استان دیگر را غافلگیر کرده است ، صبح روز بعد با تیم 13 نفره خبرنگاران به سمت دهستان مارز که ضریب محرومیت آن به گفته غلامرضا حسن خانی ، مدیر کل کمیته امداد در جنوب استان کرمان 9 است ، حرکت می کنیم . طبق برنامه ابتدا قرار است از روستای ناهوگان که حدود 40 خانوار ساکن دارد، دیدن کنیم ، اما قبل از رسیدن به آنجا اهالی روستای ماه هانگ جاده را سد می کنند، زیرا گمان می کنند از مسؤولان هستیم . به خواست آن ها به سوی ماه هانگ که پشت یک کوه و در کنار یک رودخانه که به اندازه یک چشمه آب داشت ، می رویم . به جز دو سه خانه مسکن مهر که نیمه کاره رها شده ، بقیه خانه ها کپری است . پنج دختر و پسر هم در یک مدرسه کپری که کل مساحتش هفت متر نمی شود، درس می خوانند. از خانه بهداشت ، سرویس بهداشتی و مسجد هم خبری نیست . اندام های نحیف و لاغر که نشان از نداشتن تغذیه مناسب دارد، دل هر آدم با وجدانی را به درد می آورد. قاسم پیشتاز، مرد 35 ساله ای که به نظر 60 ساله می رسد و داخل خانه کپری اش با همسر و بزغاله اش نشسته است ، می گوید: فقط چند نفر از اهالی روستا تحت پوشش کمیته امداد هستند. بیشتر مردم اینجا چیزی برای خوردن و پوشیدن ندارند. آب اینجا، هم شور، هم آلوده است . قاسم که چوپانی گوسفندان اهالی چند روستای اطراف را به عهده دارد، درباره میزان درآمد ماهیانه اش می گوید: درآمدم ماهیانه نیست ، بلکه سالیانه است . در طی یک سال از هر پنج بره که متولد می شود، یکی به من تعلق می گیرد، البته اگر زنده بمانند که با توجه به تداوم خشکسالی و کمبود علف و همچنین شیوع برخی از بیماری های دامی کمتر اتفاق می افتد که همه بره ها زنده بمانند. وی با اشاره به اینکه حتی اگر بچه اش مریض شود نمی تواند او را به بیمارستان برساند، می گوید: اگر یک روز گوسفندان را رها کنم و به جایی بروم ، آن ها گرسنه می مانند. از ماه هانگی ها خداحافظی می کنیم و پس از عبور از مسیری سنگلاخی به روستای ناهوگان می رسیم . وضعیت اهالی این روستای 40 تا 50 خانواری از لحاظ دسترسی به آب سالم ، تغذیه ، خدمات بهداشتی ، آموزش ، پوشاک و سرپناه اگر وخیم تر از ماه هانگی ها نباشد، بهتر هم نیست . انگار بیشتر عمر ناهوگانی ها با نگاه کردن به یکدیگر سپری می شود. آن ها آن قدر در فقر و نداری غرق شده اند که می توان آن ها را مصداق بارز این ضرب المثل فارسی دانست که می گوید: «آفتاب خودش می آید". مرضیه خیال پرور، دختری که پدر دیابتی اش قادر به تأمین جهیزیه عروسی اش نیست ، با اشاره به اینکه به جز یارانه و پولی که به عنوان مستمری از کمیته امداد می گیرند، مهم ترین منبع درآمد خانواده اش از حصیر و طناب بافی با گیاه داز است ، می گوید: ماهیانه فقط حدود 50 هزار تومان از این محل درآمد داریم ، زیرا مشتریان ، هر سه متر حصیر را پنج هزار تومان خریداری می کنند. خانواده مرضیه درگذشته کشاورزی می کردند، اما 15 سال است که خشکسالی کشاورزی در این منطقه را از بین برده است . او در پاسخ به این پرسش که دیشب شام چه خورده ، می گوید: شام گوجه خوردیم ، ناهار هم نان خشک داریم . مرضیه ادامه می دهد:ما از آب آلوده و شور رودخانه برای شرب و استحمام استفاده می کنیم . فاصله زیاد تا اولین بیمارستان سبب شده تا بعضی از بچه ها به هنگام تولد بمیرند. محمد، یکی دیگر از اهالی روستا نیز که به دلیل نداشتن شناسنامه زیر پوشش کمیته امداد نیست و دفترچه درمانی ندارد، می گوید: درآمد ماهیانه ام به 100 هزار تومان نمی رسد، اما عجیب اینکه هزینه مصرف برق خانه کپری ام 184 هزار تومان شده است ، درحالی که نه یخچال دارم نه تلویزیون ! پس از خداحافظی از ناهوگانی ها و بازدید از وضعیت اسفبار روستاهای راین قلعه و کرچکان ، خود را به روستای نمگاز می رسانیم ، روستایی که یک روز قبل 15 نفر از اهالی اش به دلیل مصرف آب آلوده دچار مسمومیت شده بودند. با این وجود در کنار نبود آب آشامیدنی سالم و صادر نشدن شناسنامه برای برخی از اهالی آن ، صعب العبور بودن مسیر یکی از ویژگی های این روستا است ، به طوری که اگر کسی از ساکنان آن بخواهد خود را به شهرستان قلعه گنج برساند، باید دست کم 300 هزار تومان بپردازد. مشکلی که حتی داد حجت الاسلام سعید عبادی ، روحانی وارسته ای را هم که با ترک خانه و دیارش از همدان به آنجا آمده تا در عمل قدمی برای رفع مشکلات این مردم بردارد، درآورده است . او که با جمعی از اهالی روستا در مسجد حضور یافته است ، با اشاره به مشکلاتی که نمگازی ها و دیگر روستاهای دهستان مارز را زجر می دهد، می گوید: با ساختن چند واحد مسکونی مشکل حل نمی شود. بیکاری ، درآمد مالی کم و نداشتن آب و جاده مناسب ، امان مردم را بریده است ، با این حال دارند تحمل می کنند، اما صبر و شکیبایی مردم هم حد و اندازه ای دارد. سرانجام از مردم این روستا هم که برای تهیه آب و شستن ظروف و لباس در مضیقه هستند در حالی خداحافظی می کنم که با خود می اندیشم برخی ها میلیاردها تومان پول این مردم را چگونه اختلاس می کنند.




پست الکترونیک را وارد کنید
تعداد کاراکتر باقیمانده: 500
نظر خود را وارد کنید